Carla Martín &
Erisa Bakalli
Erisa Bakalli (°2002, Shkodër, Albanië) bestudeert hoe beelden tussen het reële en artificiële bewegen, transformeren en vorm krijgen in verschillende kunstmedia. Vanuit haar fascinatie voor videogames – waar een plat beeld een hele wereld kan bevatten en voortdurend van vorm verandert, terwijl het slechts via een scherm bestaat – onderzoekt ze hoe beelden een aanwezigheid creëren die verder reikt dan het digitale. Uitgaande van de logica van het 2D-beeld onderzoekt Bakalli hoe vluchtige glimpen een grotere, levende structuur kunnen suggereren die zich in de fysieke ruimte ontvouwt zonder zijn gevoel van beweging te verliezen. Met schilderkunst, objectinstallaties en microcontrollers reconstrueert ze beweging en geeft ze mechanische aanwezigheid aan vormen die aan digitale personages of fragmenten doen denken. Centraal in haar werk staan vragen over hoe een beeld van toestand verandert en hoe een fragment kan uitgroeien tot een wereld.
Carla Martín (°2000, Sevilla, Spanje) is een beeldend kunstenaar die chronologische en archetypische spanningen, het materiaal en terugkerende thema's van het beeld in sculptuur, installatie en tekening onderzoekt. Ze creëert objectgerichte fantasieën die het universele met het persoonlijke vermengen. Door deze elementen – die variëren van oermythes tot online cultuur en fandoms – te combineren, vervagen de hiërarchieën die bepalen wat cultureel relevant is voor ons. Zo bevraagt ze onze positie als ‘gebruikers van beelden’. Tegelijk pleit ze hiermee voor het gebruik van verbeelding in de realiteit die gevoelig, tactiel en aandachtig is voor de transversaliteit van symbolen.
Dialtone
'In this site-specific intervention, Erisa and Carla collaborate from a shared interest in how online and video game culture influences contemporary artistic practices. They explore how forms, archetypes, and narrative structures from the physical world reappear in the digital realm, where they are translated in more accessible ways without losing their human and timeless core.
The project points at the absence of an abandoned office and how traces of its former function still remain. By combining their intuitions, they introduce gestures and sculptures that alter the location, leaving it lingering in a tense space between their personal references and the liminal atmosphere of the building.
The title Dialtone is a modification of the technical term for the tone a telephone emits to indicate that the system is ready for dialing. That same uneasiness resulting from turning the term into one word resonates with the eeriness of a space that no longer serves a purpose, yet still remains in the shape of a few corpse-like objects. Cables, carpets and columns are then what’s still left of a once busy place, now serving as a vessel for the reinterpretation of its bureaucratic background.'
