Lindsy Dias is doodsbang om net als haar moeder te worden. Die is neurotisch, heeft het hele gezinsschema in haar hoofd gegrift, is zo zorgzaam voor anderen dat ze zichzelf verliest en denkt altijd twee stappen vooruit. Hoe ouder ze wordt, hoe meer ze op haar moeder begint te lijken. En hoe meer ze haar moeder ook herkent in andere vrouwengezichten op straat. Allen zijn ze zorgzaam, pleasend, ze passen zich aan naargelang andermans noden en maken zich kleiner om niemand tegen de borst te stoten. Nog voor ze kinderen hebben, verliezen ze al heel wat energie aan het zorgen voor anderen: hun lief, hun grootouders, hun jongere broer of zus… Maar waar komt dat alles vandaan? En belangrijker: hoe kan het anders?

CRISIS OF CARE is een muzikale uitbrander over de gevolgen van ‘bemoederen’. Want wat als je wel kinderen wilt, maar geen ‘moederke’ wilt worden? Is zorgen ook mogelijk zonder to-do lijstjes, de onmogelijke verwachtingen van de moedermaffia, de dwangmatige planning en de obsessieve anticipatie? En waarom zijn het nog steeds vooral vrouwen die bezwijken onder deze druk?